Límkenndar tilviljanir #1

Nýverið sat ég yfir morgunkaffi og krosöntu og las dóm um 1408 í Film Guardian, nýjustu mynd sænska leikstjórans Mikaels Hafströms. Sem ekki er í frásögur færandi nema að söguefnið, eins og gagnrýnandi Guardian lýsti því, var ekki bara kunnuglegt heldur mér í fersku minni líka eftir nóttina sem ég var nýstaðin uppúr. Von að mér hálfsvelgdist á moðvolgu mjólkurkaffinu þarna í morgunsárið.

Ég hafði nefnilega farið og plokkað út úr bókaskápnum bók sem ég var búin að gleyma að ég átti en virtist lofa góðu sem næturlesning: Hrollvekjur (útg. 1982) með forsíðumynd eftir Alfreð Flóka.

Ein af smásögunum í Hrollvekjum (eftir Hanns Heinz Ewers, 1871-1943) greinir frá fátækum læknanema sem flytur inn í herbergi nr. 7 í litlu Parísarhóteli eftir röð voveiflegra atburða: þrír hótelgestir höfðu hengt sig í þessu herbergi, þrjár vikur í röð. Í 1408 (sem er ekki ártal heldur númer á hótelherbergi) leikur John Cusack ferðabókahöfund sem tekur einmitt áskorun um að flytjast inn í herbergi eitt í litlu hóteli í New York sem enginn vogar sér að hafast við í. Enginn gestur hafði nokkurntíman átt afturkvæmt úr því herbergi.

Núnú.

Gula veggfóðrið (sem er einmitt líka í Hrollvekjum) eftir Charlotte Perkins Gilman (1860-1935) fjallar um heilsuveila konu í óhamingjusömu hjónabandi. Svo á að heita að þau hjónin séu í sumarfríi en konunni verður ekki svefnsamt út af andstyggilegu veggfóðri í herberginu. Í því leynist einhver hreyfing og í ljós kemur að dapurlegar verur eru lokaðar þarna inni, á bak við villt og galið frumskógarmynstrið, og komast ekki í burt.

Og viti menn! Hann John Cusack lendir í nákvæmlega því sama í New York: Einhver illskuleg fyrirbæri leynast í veggfóðrinu og krauma undir yfirborði hlutanna í herbergi 1408 …