Auglýsingarnar í Pressunni
mánudagur, 31 desember, 2007
Horfði á Pressuna á Stöð 2 í gær og hún lofar nokkuð góðu. En þátturinn ber þess merki á alla enda og kanta hversu pressan var mikil á upptökutímanum; mér skilst að menn hafi verið að taka upp átta til tólf mínútur á dag (s.s. mínútur í fullgerðri mynd) sem er svona tvisvar til þrisvar sinnum meira en eðlilegt getur talist.
Átta til tólf mínútur á dag er í fínu lagi ef um er að ræða einhverskonar sápu eða sit-com, sögur sem takmarkast við tvær eða þrjár leikmyndir í stúdíói þar sem hægt er að koma við ákveðnu færibandavinnulagi. En Pressan er mun flóknari en það frásagnarlega, hún er meira í ætt við Forbrydelsen en The Office.
Það gerði heldur ekki mikið fyrir þáttinn að skellt var inn stærðarinnar auglýsingartíma í miðjum klíðum. Síðast þegar ég vissi var þetta ólöglegt samkvæmt útvarpslögum. Einkastöðvarnar hafa reyndar alltaf verið að sniðganga þessar reglur um auglýsingatíma, enda ekkert eftirlit haft með því að þeim sé framfylgt.
Sem er auðvitað alveg ófært. Ef það er stefnan að rjúfa útsendingar á leiknu efni með auglýsingahléum þá þarf að gera ráð fyrir því við ritun handritsins, hjá því verður hreinlega ekki komist. Eitt auglýsingahlé í klukkutímalöngum þætti þýðir að verkið fellur í tvo hluta eða kafla. Tvö auglýsingahlé kalla á einhverskonar þriggja-kafla uppbyggingu, þrjú hlé á fjögurra-kafla uppbyggingu og svo framvegis.
Þetta er menningarpólitísk ákvörðun og í verkahring stjórnmálamanna að marka stefnuna í þessum efnum. Eigum við að vera í fylgd með hinum Norðurlöndunum eða eigum við að taka okkur bandarískt auglýsingasjónvarp til fyrirmyndar?
Innlendur kvikmynda- og sjónvarpsiðnaður á heimtingu á því að stefnan sé skýr hvað þetta varðar. Stefnuleysi gerir menn ekki frjálsa heldur þvælist það bara fyrir. Þegar framleiðslufyrirtækin í landinu sækja t.d. um handrits- eða þróunarstyrki til Kvikmyndamiðstöðvar verða þau að vera með öll grundvallaratriði á hreinu, t.d. hvort fyrirhuguð handrit eigi að smíða utan um svo og svo mörg auglýsingahlé. Ef við ætlum að vera með þannig sjónvarp þá gengur ekki að skella auglýsingum inn eftir á.
miðvikudagur, 2 janúar, 2008 at 6:00 pm
Hér eru lögin sem fjalla um auglýsingar í sjónvarpi og útvarpi.
Það vekur athygli mína að lögin bæði banna og leyfa auglýsingainnskot í furðulegri bendu. Það virðist jafnvel vera á valdi höfundar að gera athugasemdir við innskot. En þetta er greinilega frumskógur sem þarf að skoða og kanski grisja. Hver fylgist með því að reglunum sé fylgt? Er innskot í Pressuna eftilvill afbökun og röskun á samfelldum flutningi?
17. gr. Tímar fyrir auglýsingar og fjarsöluinnskot.
Almennt skulu auglýsingar fluttar í sérstökum almennum auglýsingatímum á milli dagskrárliða. Sama skal gilda um fjarsöluinnskot.
Einstök auglýsinga- og fjarsöluinnskot skulu ekki leyfð nema í undantekningartilvikum.
Þrátt fyrir ákvæði 1. mgr. skal vera heimilt að rjúfa einstaka dagskrárliði með auglýsingatíma og fjarsöluinnskotum, enda leiði það ekki til afbökunar á dagskrárefni eða verulegrar röskunar á samfelldum flutningi eða skerði rétt rétthafa, svo sem hér segir:
a. Útsendingu dagskrárliða sem samsettir eru úr sjálfstæðum þáttum, íþróttadagskrár eða sambærilega dagskrárliði, sem svipaðir eru að uppbyggingu, er heimilt að rjúfa með auglýsingatíma og fjarsöluinnskotum á þann veg að auglýsingum og fjarsöluinnskotum sé aðeins skotið inn á milli þátta eða í hléum.
b. Útsendingu kvikmynda, þar á meðal kvikmynda sem gerðar eru fyrir sjónvarp og eru lengri en 45 mínútur í dagskrá, má rjúfa einu sinni fyrir hvert 45 mínútna tímaskeið með auglýsingatíma eða fjarsöluinnskoti. Heimilt er að rjúfa útsendingu öðru sinni ef sýningartími er meira en 20 mínútum lengri en tvö eða fleiri full 45 mínútna tímaskeið.
c. Ef dagskrárliðir, aðrir en þeir sem fjallað er um í a-lið, eru rofnir með auglýsingum eða fjarsöluinnskotum skulu líða a.m.k. 20 mínútur milli auglýsingahléa í sama dagskrárlið.
Óheimilt er að skjóta auglýsingum eða fjarsöluinnskotum inn í útsendingu á guðsþjónustu eða trúarlegri dagskrá, fréttum eða fréttatengdum dagskrárliðum eða dagskrá fyrir börn. Þó er heimilt að rjúfa fréttatengda dagskrárliði ef þeir eru lengri en 30 mínútur.
18. gr. Takmarkanir á auglýsingatíma í sjónvarpi.
Í sjónvarpsdagskrám skal hlutfall auglýsingatíma ekki fara yfir 15% daglegs útsendingartíma. Þó má auka þetta hlutfall í 20% ef með eru talin fjarsöluinnskot að undanskildum fjarsöluþáttum í skilningi 19. gr. Hlutfall auglýsinga og fjarsöluinnskota innan tiltekins klukkutímaskeiðs má ekki fara yfir 20%. Hvað þessa grein varðar telst eftirfarandi ekki til auglýsinga:
a. Tilkynningar frá sjónvarpsstöð í tengslum við dagskrárefni hennar sjálfrar og stoðframleiðslu sem leiðir beint af því efni.
b. Tilkynningar um opinbera þjónustu og hjálparbeiðnir líknarstofnana sem birtar eru endurgjaldslaust.
Gleðilegt og farsælt nýtt ár.
Hjálmtýr
miðvikudagur, 2 janúar, 2008 at 7:23 pm
Ég er sammála að það verður að marka skýra stefnu hvað varðar auglýsingar í sjónvarpi og reyndar fyrir internetið líka en kvikmyndagerðarmenn eiga að leiða þá umræðu ekki stjórnmálamenn. Hverskonar auglýsingar inní útsendingu klippa efnið í sundur og þessvegna gríðarlega mikilvægt fyrir alla sem koma að sköpun þátta og mynda að þetta sé gert þannig að sem minnst röskun verði á. Af því að þú nefnir bandarískt auglýsingasjónvarp sem eina fyrirmynd finnst mér rétt að nefna að samkvæmt umræðunni í USA, sem ég hef soldið fylgst með, er það format í uppnámi. Á bilinu 10-20 % af heimilum eru komin með DVR (digital video recorder) og af því að sú þjónusta kostar ca $5 á mánuði og boxið sjálft um $100 þá eru efnameiri heimilin fyrst að kaupa og það er einmitt sá hópur sem auglýsendur eru fyrst og fremst að reyna að ná í. DVR gerir fólki kleift að taka upp þætti og myndir og horfa á þegar þeim hentar og einnig að hraðspóla yfir auglýsingarnar. Þetta og sú staðreynd að ungt fólk horfir mikið á efni á netinu gerir núverandi auglýsingaformat í sjónvarpi minna aðlaðandi fyrir auglýsendur. Öll umræða á Íslandi um auglýsingar ætti að hafa inni í myndinni þróun í tækni og hegðun fólks vegna þessa. Þetta er jafn mikilvægt fyrir kvikmyndagerðarmenn og eigendur sjónvarpsstöðva og annarra flutningsmiðla því hagur beggja byggir á að hægt sé að fjármagna sköpun á efninu. Verkfall handritshöfunda í Hollywood í dag snýst að miklu leiti um þessa nýju miðla og tækni og hvernig þeir fái greitt fyrir þegar fólk horfir á efnið á netinu. Hvað sem gerist er ljóst að báðir aðilar gera sér grein fyrir að sjónvarp dagsins í dag er að breytast hratt og til framtíðar.
palli
fimmtudagur, 3 janúar, 2008 at 8:15 pm
Kæra Anna
Ég þakka fögur orð um þáttinn og hlakka til að sjá og heyra frekari viðbrögð. Þar sem ég skrifaði handritið get ég upplýst að alltaf var gert ráð fyrir auglýsingatíma í þættinum, einmitt nákvæmlega á þeim tíma sem hann var settur inn á sunnudaginn síðastliðinn. Allt var þetta gert í ágætu samráði við stjórnendur Stöðvar 2. Þarna kom engin menningarpólitík til.
kv
SK
föstudagur, 4 janúar, 2008 at 8:29 am
Takk fyrir að upplýsa þetta Sigurjón, s.s. að þú hafir vitað af þessu eina auglýsingahléi frá upphafi og getað gert ráð fyrir því í handriti.
Í mínum huga eru vondu kallarnir í málinu stjórnmálamennirnir sem samþykktu þessi illa úthugsuðu og illa yfirlesnu lög um auglýsingahlé fyrir 8 árum.
Sunnudagur, 6 janúar, 2008 at 7:43 pm
Verð að segja að fannst act out-ið fyrir auglýsingahléið vera með því jákvæðasta við þáttinn, sýndi fram á ákveðna vísun á þekkingu höfunds á sjónvarps strúktúr, að fara í Act-out á “A”Söguþræði” en ekki bara einhversstaðar sem hentar auglýsingatíma.
Að fara út á “A” fyllti mig meira öryggi sem áhorfenda að handritshöfundur hafi vald til þess að halda seríunni sem sjónvarpsefni, með sjónvarps strúktúr, en ekki bara bíómynd klippt í sex hluta.