Handritsgerð: Ástralir leggjast í sjálfsgagnrýni

Áströlsk kvikmyndagerð hefur verið í lægð undanfarin ár og þar í landi eru menn sammála um að ein aðalástæðan sé undirmálshandrit, að það sé alltof algengt að hrá og ófullburða handrit fari í framleiðslu. Meira fjármagni þurfi að veita í handritsgerð og þróun segja menn. En er það rétt? Þrír álitsgjafar sem ástralska dagblaðið The Australian leitaði til eru þeirrar skoðunar að vandamálið sé menningarlegs eðlis og djúpstæðari en svo að það sé hægt að leysa það með því að henda í það peningum. Viðhorfsbreytinga sé þörf meðal ástralska handritshöfunda.

Meðal þess sem þremenningarnir benda á er þetta:

Menn eru slegnir ákveðinni blindu gagnvart drama (dramatískum átökum) og vilja álitsgjafar meina að það stafi af því að Ástralir sem þjóð eru mjög stilltir inn á að forðast átök.

Vanþekking handritshöfunda er mikil og almenn (vanþekking á kvikmyndasögunni, á kvikmyndaklassíkinni, á handritsgerð sem fagi eða sérgrein) og ekki bara það heldur séu höfundar ófúsir til að viðurkenna það eða reyna að bæta úr. Álitsgjöfum finnst menntamálum handritshöfunda í Ástralíu alvarlega ábótavant.

And-bandarísk viðhorf gera það að verkum að höfundar líta svo á að hugmyndin um áhrifamikla dramatíska byggingu sé angi af menningarlegri heimsyfirráðastefnu BNA. Menn hendi gjarnan barninu (sterkri byggingu) út með baðvatninu.

Flestir atvinnuhandritshöfundar í Ástralíu hafa hlotið uppeldi sitt í sjónvarpssápunum Friends og Home and Away og lært þar slæleg vinnubrögð. Eins og það að skapa persónur sem ræða fram og aftur um hvað þeim finnst eða hvað þær hyggjast gera í stað þess að grípa til athafna og láta verkin tala.

Aðalpersónur (einkum karlpersónur) eru oft og tíðum passívar; þær hreyfast ekki af eigin hvötum heldur bregðast við áreiti annars staðar frá.

Oftrú á frumleika. Sú trú að þegar manni dettur í hug eitthvað sem aldrei hefur verið gert áður (eins og það að gera drullupoll að aðalpersónu í bíómynd) þá hljóti það að hafa ótvírætt (listrænt) gildi í sjálfu sér.

Greinina í The Australian má lesa í heild sinni hér.

Handritsverðlaunahátíð WGA

Árleg handritaverðlaun samtaka bandarískra handritshöfunda (WGA) verða afhent í febrúar að venju. Heildarlista yfir tilnefnd handrit (bíómyndir, heimildamyndir og margir flokkar sjónvarpsefnis) er að finna á vefsíðu samtakanna. Bíómyndaflokkurinn er tvískiptur (frumsamin handrit og aðlaganir) og er flest þessara handrita að finna á netinu:

FRUMSAMIN HANDRIT

Juno eftir Diablo Cody
Handrit dags. 6. febrúar 2007 er að finna hér

Michael Clayton eftir Tony Gilroy
Loka skothandrit dags. 11. febrúar 2006 er að finna hér

The Savages eftir Tamara Jenkins
Handrit dags. 10. apríl 2006 er að finna hér

Knocked Up eftir Judd Apatow
Handrit er að finna hér

Lars and the Real Girl eftir Nancy Oliver

AÐLAGANIR

No Country for Old Men eftir Joel Coen and Ethan Coen
Byggt á samnefndri skáldsögu eftir Cormac McCarthy
Ódagsett handrit (sennilega skothandrit) er að finna hér

There Will Be Blood eftir Paul Thomas Anderson
Byggt á “Oil!” eftir Upton Sinclair
Handrit dags. 25. júlí 2006 (loka skothandrit) er að finna hér

The Diving Bell and the Butterfly (Le Scaphandre et le papillon) eftir Ronald Harwood
Byggt á samnefndri bók Jean-Dominique Bauby
Ódagsett handrit (sennilega skothandrit) er að finna hér

Into The Wild eftir Sean Penn
Byggt á samnefndri bók eftir Jon Krakauer
Ódagsett handrit er að finna hér

Zodiac (Chronicles) eftir James Vanderbilt
Byggt á bókunum “Zodiac” og “Zodiac Unmasked” eftir Robert Graysmith
Loka skothandrit dags. 5. júlí 2006 er að finna hér

Leiðrétting: Auglýsingahlé í leiknu efni leyfileg

Hjálmtýr Heiðdal fletti upp í útvarpslögunum (sjá komment hans hér) og upp úr dúrnum kemur að síðasta færsla mín er ekki sem nákvæmust.

Samkvæmt útvarpslögunum er heimilt að rjúfa einstaka dagskrárliði með auglýsingahléum “enda leiði það ekki til afbökunar á dagskrárefni eða verulegrar röskunar á samfelldum flutningi [...]”.

Samkvæmt lögunum er sumsé leyfilegt að setja auglýsingar inn í dagskrárliði sem eru með magasínyfirbragði, þ.e. samsettir úr tiltölulega sjálfstæðum köflum eða innslögum. Þetta á eiginlega við alla fasta vikulega sjónvarpsþáttagerð: íþróttaþætti, grínsketsaþætti, umræðuþætti (t.d. Silfur Egils), fréttatengda dægurmálaþætti á borð við Kastljós og Ísland í dag, blandaða skemmtiþætti, menningarþætti eins og Kiljan og 07/08 o.s.frv.

Þetta vissi ég en ég vissi ekki að það er líka leyfilegt að setja auglýsingahlé inn í þætti/myndir sem eru hugsaðar sem ein samfelld heild (t.d. bíómyndir, heimildamyndir og leikið sjónvarpsefni).

Eini munurinn á magasínþáttum og t.d. leiknum myndum hvað þetta varðar er sá að löggjafinn hefur sett reglur um það hversu mörg auglýsingahlé mega vera í leikna efninu og hversu langur tími verði að líða milli hléa. Fyrir það fyrsta, leiknar myndir/þættir verða að vera minnst 45 mínútur að lengd — ekki er heimilt að setja auglýsingar inn í styttri myndir en það. En reglurnar um það hversu langur tími verður að líða milli auglýsingahléa eru vægast sagt ruglingslegar (sjá 17. gr., liði b. og c. í kommenti Hjálmtýs).

Hvar voru kvikmyndagerðarmenn eiginlega þegar þessi lög voru samþykkt árið 2000?

En stjórnmálamenn hafa alltíend markað stefnuna hvort sem mönnum líkar betur eða ver:

1) Gamanþætti (sit-com) á borð við Kallakaffi á að sýna án auglýsingahléa enda eru slíkir þættir ekki nema í mesta lagi 30 mín. að lengd.
2) Hina svokölluðu klukkutímalanga dramaþætti (sem í reynd eru yfirleitt á bilinu 45 til 50 mín.) má sýna með einu auglýsingahléi.