Script Wizard, Pages og Montage

(Sjálfstætt framhald af þessari færslu hér). Handritsforsnið eru bersýnilega á hverju strái. Pésaeigendur sem nota Office geta fengið sér add-on sem heitir Script Wizard (kostar $69). Makkaeigendur sem nota ritvinnsluforritið Pages (partur af iWorks) eru með ókeypis handritsforsnið innbyggt.

Af “alvöru” handritsforritum er það að segja að vinur minn einn sem er gjörkunnugur málum fullyrðir að Montage (nýlegt, fyrir Makka einvörðungu) sé miklu traustara en bæði MM Screenwriter og Final Draft, enda nútímalegri smíði. Og að það sé greiður samgangur milli Montage og tökuáætlanaforrita, s.s. þetta er ekki bara eitthvert “stand alone” fyrirbæri.

Brot úr sjónvarpssögu Suður-Afríku

Sjónvarpsútsendingar hófust ekki í Suður-Afríku fyrr en um miðjan áttunda áratuginn — heilum 20 árum á eftir Íslandi. Sjónvarp krefst dreifikerfis og þareð hvíti minnihlutinn bjó svo dreift í landinu stóð það mjög lengi í mönnum að ráðast í þá heljarinnar framkvæmd að koma upp nauðsynlegu dreifikerfi.

Svo leið aðskilnaðarstefnan undir lok og þá fyrst varð sprenging í framleiðslu innlends efnis fyrir sjónvarp. Sápur eru mjög fyrirferðamiklar en nú eru menn að fikra sig út í — hvað annað –sakamálaþáttagerð.

Búturinn hérna fyrir ofan er úr Zero Tolerance sem er fyrsti suður-afríski krimminn. Ég veit það eitt um þennan þátt að árið 2000 fengu framleiðendurnir til sín tvo bandaríska handritshöfunda/framleiðendur til skrafs og ráðagerða um verklag og til að starta handritsvinnunni; Suður-Afríkumenn skrifuðu þó eigi að síður öll handritin og sáu alfarið um þáttagerðina. Þetta lítur nokkuð forvitnilega út, sann-Afrískur glæpur og allt. Ég væri alveg til í að horfa á þessa þáttaröð.

Handritsgerð: Ástralir leggjast í sjálfsgagnrýni

Áströlsk kvikmyndagerð hefur verið í lægð undanfarin ár og þar í landi eru menn sammála um að ein aðalástæðan sé undirmálshandrit, að það sé alltof algengt að hrá og ófullburða handrit fari í framleiðslu. Meira fjármagni þurfi að veita í handritsgerð og þróun segja menn. En er það rétt? Þrír álitsgjafar sem ástralska dagblaðið The Australian leitaði til eru þeirrar skoðunar að vandamálið sé menningarlegs eðlis og djúpstæðari en svo að það sé hægt að leysa það með því að henda í það peningum. Viðhorfsbreytinga sé þörf meðal ástralska handritshöfunda.

Meðal þess sem þremenningarnir benda á er þetta:

Menn eru slegnir ákveðinni blindu gagnvart drama (dramatískum átökum) og vilja álitsgjafar meina að það stafi af því að Ástralir sem þjóð eru mjög stilltir inn á að forðast átök.

Vanþekking handritshöfunda er mikil og almenn (vanþekking á kvikmyndasögunni, á kvikmyndaklassíkinni, á handritsgerð sem fagi eða sérgrein) og ekki bara það heldur séu höfundar ófúsir til að viðurkenna það eða reyna að bæta úr. Álitsgjöfum finnst menntamálum handritshöfunda í Ástralíu alvarlega ábótavant.

And-bandarísk viðhorf gera það að verkum að höfundar líta svo á að hugmyndin um áhrifamikla dramatíska byggingu sé angi af menningarlegri heimsyfirráðastefnu BNA. Menn hendi gjarnan barninu (sterkri byggingu) út með baðvatninu.

Flestir atvinnuhandritshöfundar í Ástralíu hafa hlotið uppeldi sitt í sjónvarpssápunum Friends og Home and Away og lært þar slæleg vinnubrögð. Eins og það að skapa persónur sem ræða fram og aftur um hvað þeim finnst eða hvað þær hyggjast gera í stað þess að grípa til athafna og láta verkin tala.

Aðalpersónur (einkum karlpersónur) eru oft og tíðum passívar; þær hreyfast ekki af eigin hvötum heldur bregðast við áreiti annars staðar frá.

Oftrú á frumleika. Sú trú að þegar manni dettur í hug eitthvað sem aldrei hefur verið gert áður (eins og það að gera drullupoll að aðalpersónu í bíómynd) þá hljóti það að hafa ótvírætt (listrænt) gildi í sjálfu sér.

Greinina í The Australian má lesa í heild sinni hér.

Handritsverðlaunahátíð WGA

Árleg handritaverðlaun samtaka bandarískra handritshöfunda (WGA) verða afhent í febrúar að venju. Heildarlista yfir tilnefnd handrit (bíómyndir, heimildamyndir og margir flokkar sjónvarpsefnis) er að finna á vefsíðu samtakanna. Bíómyndaflokkurinn er tvískiptur (frumsamin handrit og aðlaganir) og er flest þessara handrita að finna á netinu:

FRUMSAMIN HANDRIT

Juno eftir Diablo Cody
Handrit dags. 6. febrúar 2007 er að finna hér

Michael Clayton eftir Tony Gilroy
Loka skothandrit dags. 11. febrúar 2006 er að finna hér

The Savages eftir Tamara Jenkins
Handrit dags. 10. apríl 2006 er að finna hér

Knocked Up eftir Judd Apatow
Handrit er að finna hér

Lars and the Real Girl eftir Nancy Oliver

AÐLAGANIR

No Country for Old Men eftir Joel Coen and Ethan Coen
Byggt á samnefndri skáldsögu eftir Cormac McCarthy
Ódagsett handrit (sennilega skothandrit) er að finna hér

There Will Be Blood eftir Paul Thomas Anderson
Byggt á “Oil!” eftir Upton Sinclair
Handrit dags. 25. júlí 2006 (loka skothandrit) er að finna hér

The Diving Bell and the Butterfly (Le Scaphandre et le papillon) eftir Ronald Harwood
Byggt á samnefndri bók Jean-Dominique Bauby
Ódagsett handrit (sennilega skothandrit) er að finna hér

Into The Wild eftir Sean Penn
Byggt á samnefndri bók eftir Jon Krakauer
Ódagsett handrit er að finna hér

Zodiac (Chronicles) eftir James Vanderbilt
Byggt á bókunum “Zodiac” og “Zodiac Unmasked” eftir Robert Graysmith
Loka skothandrit dags. 5. júlí 2006 er að finna hér

Auglýsingarnar í Pressunni

Horfði á Pressuna á Stöð 2 í gær og hún lofar nokkuð góðu. En þátturinn ber þess merki á alla enda og kanta hversu pressan var mikil á upptökutímanum; mér skilst að menn hafi verið að taka upp átta til tólf mínútur á dag (s.s. mínútur í fullgerðri mynd) sem er svona tvisvar til þrisvar sinnum meira en eðlilegt getur talist.

Átta til tólf mínútur á dag er í fínu lagi ef um er að ræða einhverskonar sápu eða sit-com, sögur sem takmarkast við tvær eða þrjár leikmyndir í stúdíói þar sem hægt er að koma við ákveðnu færibandavinnulagi. En Pressan er mun flóknari en það frásagnarlega, hún er meira í ætt við Forbrydelsen en The Office.

Það gerði heldur ekki mikið fyrir þáttinn að skellt var inn stærðarinnar auglýsingartíma í miðjum klíðum. Síðast þegar ég vissi var þetta ólöglegt samkvæmt útvarpslögum. Einkastöðvarnar hafa reyndar alltaf verið að sniðganga þessar reglur um auglýsingatíma, enda ekkert eftirlit haft með því að þeim sé framfylgt.

Sem er auðvitað alveg ófært. Ef það er stefnan að rjúfa útsendingar á leiknu efni með auglýsingahléum þá þarf að gera ráð fyrir því við ritun handritsins, hjá því verður hreinlega ekki komist. Eitt auglýsingahlé í klukkutímalöngum þætti þýðir að verkið fellur í tvo hluta eða kafla. Tvö auglýsingahlé kalla á einhverskonar þriggja-kafla uppbyggingu, þrjú hlé á fjögurra-kafla uppbyggingu og svo framvegis.

Þetta er menningarpólitísk ákvörðun og í verkahring stjórnmálamanna að marka stefnuna í þessum efnum. Eigum við að vera í fylgd með hinum Norðurlöndunum eða eigum við að taka okkur bandarískt auglýsingasjónvarp til fyrirmyndar?

Innlendur kvikmynda- og sjónvarpsiðnaður á heimtingu á því að stefnan sé skýr hvað þetta varðar. Stefnuleysi gerir menn ekki frjálsa heldur þvælist það bara fyrir. Þegar framleiðslufyrirtækin í landinu sækja t.d. um handrits- eða þróunarstyrki til Kvikmyndamiðstöðvar verða þau að vera með öll grundvallaratriði á hreinu, t.d. hvort fyrirhuguð handrit eigi að smíða utan um svo og svo mörg auglýsingahlé. Ef við ætlum að vera með þannig sjónvarp þá gengur ekki að skella auglýsingum inn eftir á.