Lestur Halldórs Laxness á Atómstöðinni í Víðsjá …

… er hreint óborganlegur. Eins og bókin er nú skelfilega leiðinleg (í minningunni a.m.k., ég las hana þegar ég var 12).

Það er ekkert til sem heitir fast undirliggjandi tempó hjá Halldóri. Hver málsgrein hefur sitt líf. Styrkleikabreytingar notar hann óspart, rýkur upp þegar maður á minnst von á og dettur alveg niður í þagnir. Sagan tekur á sig hin skrítilegustu litbrigði eftir því hvort hann hljómar undrandi, drýldinn, fornemaður, skilningsvana eða hvað. Aðalatriði eru aðalatriði eins og vera ber; aukasetningar fljóta oft og tíðum með eins og af einhverri rælni — sem einmitt gerir þær tíu sinnum fyndnari. Stundum kemur smá hik á Halldór, eins og hann reki í vörðurnar, komi ekki fyrir sig orði eða sé að hugsa um hvað hann ætli að segja næst. Þetta er performans sem heimtar athygli hlustandans óskerta.

Halldóri tekst að hljóma eins og hann sé að segja sögu frá eigin brjósti, ekki eins og hann sé að lesa sig niður eftir línum í bók. Í því liggur galdurinn. Sem ég held að fáir geti leikið eftir — ef þá nokkur.

Útvarpsleikhúsið og Efstaleitið

Ég var að frétta að ný yfirstjórn RÚV sé að íhuga að leggja niður útvarpsleikhúsið til að spara. Ég á bágt með að trúa að það verði gert; bæði er það að útvarpsleikritahefðin stendur á gömlum merg (það fyrsta var flutt árið 1935) og svo er hlustunin glettilega mikil: ef miðað er við meðalaðsókn að sviðsverkum í leikhúsunum þá er hlustun á útvarpsleikrit tvöfalt til sexfalt það.

Raunar finnst mér skrítið að menn skuli vera að íhuga að leggja niður útvarpsleikhúsið áður en þeir íhuga að selja Efstaleitið.